Buruşmuş Sayfalar "14"

Kısa Hikaye

Seni ilk gördüğüm andan beri... Evet yalan söylemiyorum. Seni ilk gördüğüm andan beri içimde bir tutku var. Hala tanışamadım seninle. Ama bir yolunu bulup tanışacağım seninle. Emin ol.

Her sabah o kafedesin. İki aydır bitiremediğin kitabınla beraber dalıyorsun bir bardak kahvenin içine. Saat on buçuğa geldiğinde kalkıp gidiyorsun. Bense hemen oturuyorum yerine. Hayaller kurmaya başlıyorum. Seninle tanışma hayalleri. Elbet tanışacağız emin ol.

Oturduğun kırmızı deri koltukta senin yanına nasıl gelsem diye düşünüyorum hep. Ne desem sana yanına geldiğimde. Konuşamamki... Utanırım, rezil olurum sana oracıkta. Akar yaşlar gözlerimden o an. Ama yeneceğim gururumu bir gün. Emin ol.

Gene böyle bir hayalden sonra attım kendimi salaş bir bara. Kaybedene kadar kendimi aktı gitti bardaklar önümde. "Kapatıyoruz arkadaş" dedi barmen. Bense sıkıntıyla çıktım bardan. Evimin yolunu tuttum. Mahalleye girdim ve seni gördüm. Melekler mi gösterdi seni o an? Ne oldu anlamadım. Ama sen ne gariptir yan apartmanın kapsını açtın. "İşte bu" dedim içimden. Hemen eve koştum. Su ısıttım. Gece nöbeti için tak dostum kahvemi hazırladım. Balkona kuruldum. Ölene kadar baklerdim seni orada emin ol.

Hava soğuktu ve ben balkondaydım. Üşümüyordum ama. Sana yakındım ya. Isıtıyordu düşüncen beni. Çıkıcaktın elbet biliyorum. Her sabah gittiğin kafeye gidicektin gene. Ve ben konuşacaktım seninle. Emin ol.

Sabah oldu ve çıktın. Ama tek başına değildin. Yanında üç kişi vardı. İkisinin okşadın saçlarını. Ne şevkatliydin öyle? Kapının önünde bekleyen okul servisine bindirdin onları. Öbürüne ise sarıldın uzun uzun. Öptün dudaklarını aşkının sıcaklığıyla. Ve onuda uğurladın...

Bense ağladım uzun uzun...