Aşk Dile Geldi - 3

YAĞMURLU BİR GÜNDÜ

Mevsimler gelip geçiyor yine,

Yapraklar dökülüp yeşeriyor yeniden

O yağmurlu sonbahar günü

Çoktan unutuldu belki de

Oysa benim dün gibi hayalimde

Çok uzaklara gidecekti

Arkadaşlığımın yokluğu onu üzecekti

İşte bunlardı bana söyledikleri

Bense hiçbir şey diyememiştim.

Yaşlar belirmişti gözlerimde

Silmişti eliyle hafifçe

Sanmıştı ki;

Bunlar bir dostluğun gidişi içindi

Beni anlayamamıştı her zamanki gibi

Ben kaybolan ümitlerim,

Yıkılan hayallerim için ağlıyordum.

Bugün yine yağmurlu bir gün

Şuursuzca dolaşıyorum sokaklarda

Ne istediğimi bile bilmiyorum.

Kimbilir,belki de

Kaybolan aşkımı arıyorum

Onu benden alan yağmurun

Yine vereceği günü bekliyorum...

.. masallarda buluşsak biz ? .. "20"

beklerken zamanı susup ,

mideme kadar indi ve ağladım kusup ..

evet , bendim masadaki
ve sendin gökyüzünü çağrıştıran
havanın aydınlık oluşundaki bulutları seyrederdim
hep senin çektiğin o kalp şeklindeki fotoğrafı ararken gözlerim
sabahları yıldızların parlamadığını fark ettim ..
kısa bir süre dumur vakti gelir usul usul
sonra yine bir sessiz çığlık
ebediyen susuşu çağrıştıran bağrışlar
bedendeki çizikleri anımsatan sen
kimsin , necisin?
heyhat ..
yekpare kalması için çabaladığım kalbim
paramparça olmuşçasına haykırmakta sana
ve sen ..
susup çılgınca
öyle kayıtsız bakıyorsun karşımda
seni siyaha karalayıp tekrar beyaza boyamak gerekirse
aklanacağını düşünüyorum ya neyse
bunu sen istemediğinden dolayı yapabilecek mecal kalmadı sanırım
kim için ağlarım , kim için çabalarım ?
bütün bunların hiçbirine değmeyecek biri olduğunu görmek istemezcesine
yumdum gözlerimi
seni hatırlamak istediğim gibi hatırlayacağım ..

Buruşmuş Sayfalar "3"

Müptela


Koyu renklerin matlığında kaybolmuş bir ressam gibi hissederim kendimi…
Bazen açık kapı yokmuş gibi boyarım tuvalimi. Ağlatırım beni izleyenleri.
Benim hayalime dalan kişileri yok sayarmışçasına, bencillikle veririm eserimi.
Kaybetmeyi alışkanlık yaparım… Bilmem ama zevk alırım…

Kaybedeceğini bilerek masaya oturan bir kumarbazımdır bazen.
Bütün servetime oynarım oyunumu. Kaybetmek için oynarım…
Kaybetmek bile insana değer kazandırıyor bu dünyada. Varlığını hatırlatıyor.
Benliğinde kim var onu söylüyor sana. Yapabileceklerini ve geri kalanları…

Ben ise bir müptelayım şu hayatta. Kim olduğunu bilmeyen densizin tekiyim.
Benden alıp götürülen her şeyin düşkünüyüm. Ve bana verilen her şeyin düşmanı.
Ya kazanır ya da kaybederim. Toplamam hayatları. Kendimle varım.
Ve yalanlarım ya da günahlarım…

“Bazen sussam mı?” derim içimden. Ama aldatırım kendimi defalarca.
Aynalarda gölgemle yarışırım. Ne fayda?
Avuturum kendimi boş sokaklarda.
Gene bir köşeye siner ağlarım…




Kagan Gülaçar